Ik heb heb prachtige film gezien. Mijn mams werd 80 en ze had een filmhuis afgehuurd. De film draait nu in de bioscopen. DOWN TO EARTH. Het is een prachtige reis van een gezin op zoek naar de bewaarders van de aarde. De film zit vol wijsheid die helemaal aansluit bij waar we in Biodanza mee werken. Echt een aanrader. Ook een heel mooie film om met je wekelijkse groep te kijken en daarna een aantal thema's om te zetten in een vivencia.
I saw a beautiful film. My mother celebrated here 80th birthday and she invited all here friends too a cinema where she showed us this movie. DOWN TO EARTH. The film won a lot of prizes already and shows a story about a family traveling all over the world in search of the keepers of the earth. It is filled with a lot of wisdom that we stimulate and work with in Biodanza too. A must see. Very nice to show your weekly group and than create vivencia's inspired by themes of the film.
HERE is a trailer Love and earthly wisdom for us all! Sas
Gister werd de film "de da vinci code" weer eens uitgezonden op tv. Toen ik ernaar keer moest ik denken aan het idee van een Graal, iets kostbaars, dat bewaard moet blijven voor degene die het wil ontdekken en daaraan is toegewijd. Ik vergelijk Biodanza ook wel eens met een graal. Niet DE graal, maar EEN graal, want er zijn vele kostbaarheden in de wereld en ik verbeeld me zeker niet dat ik weet wat "je van hét" is. Maar toch, kostbaar is het wel, en dierbaar. Een kostbaarheid, een graal kun je niet zomaar aan iedereen onthullen, uitleggen, verklaren, overdragen. Je moet er aan toe zijn het geschenk ervan te ervaren, te onderzoeken, te doorgronden, te bewaren, door te geven. Die ontwikkeling gaat in fasen.
Antonio Sarpe vertelde eens in zijn "continued learning" training over kleine inwijdingen en grote inwijdingen. Je moet nooit een grote inwijding doen, met iemand die de kleinere nog niet heeft doorlopen. De ander zou de kostbaarheid en de kwetsbaarheid van dat wat beleefd wordt, niet kunnen begrijpen, niet kunnen bevatten, niet kunnen beleven, niet kunnen verdragen zelfs. Dat heeft niets te maken met meer of minder zijn, beginner of gevorderde zijn, belangrijkheid, het heeft niets met ego zaken te maken. Het gaat over een reis. Een reis naar de heiligheid en de kostbaarheid van het leven en een manier om dat leven te ervaren, te dansen, te delen, tot kunst te verheffen.
Een inwijding kost tijd. Ook al leven we in een snelle wereld, waar snelheid, instant insight, directe toegang, onmiddellijke bevrediging, gewoon lijken.... een inwijding kost tijd. Veel tijd. En toewijding. Een langzame reis. Dans voor dans, ontmoeting voor ontmoeting, gedicht voor gedicht, muziek voor muziek, vivencia voor vivencia. Biodanza en haar aanzien, raken bezeerd, als we te snel willen. Als we een grote inwijding geven aan iemand die de kleine niet heeft doorleefd.
Tv kijkers zien twee mannen hand in hand door een weiland huppelen
Een artikel in de krant met een gezicht van extase
Een zaad dans van 1000 mensen op YouTube
Een gevorderde oefening in een open les
Muziek met teveel transcendentie in een beginnersgroep
Te diepe Vivencia voordat motorische integratie, afstemming, identiteit en plezier zijn ontwikkeld
Ook ik heb dat allemaal te vroeg zichtbaar gemaakt, maar het doet ons mooie vak geen goed.
Het leven ontdekken kost tijd.
Een grote inwijding (onthulling) vraagt een stevige basis.
Als we sneller willen gaan.... moeten we langzamer gaan.
Laten we heel langzaam gaan. Onze kostbaarheden vieren met mensen die er klaar voor zijn en de rest van de schat koesteren tot de tijd rijp is. Deelnemers helpen toewijding te ontwikkelen voor een volgende openbaring van heerlijkheid en de vreugde van het leven. Saskia de Bruin
Tot jezelf komen: schrijvend, ontspannend, mediterend, dansend, tekenend, of anders
Gewaarzijn van wat daar in jezelf is: wat is het meest echt en waar in jou, kun je het opmerken zonder oordelen, het helemaal benieuwd onderzoeken in jezelf
Expressie: hoe wil je jezelf uitdrukken? Welk gedicht, welke dans, welk verhaal, welk schilderij, welk werk wil jij aan het leven toevoegen? Hoe kun je trouw zijn aan het uitdrukken van het meest echte in jezelf?
Geen van deze drie bewegingen kunnen we verwaarlozen. Ze hebben alle drie tijd nodig, en aandacht en toewijding. Welke van deze bewegingen in jouw leven heeft meer tijd nodig?
Ik ben stil aan het wachten.... een nieuwe schrijverij hangt in mijn lucht. Soms komt het snel, soms duurt het lang, voor ik het grijpen kan. Daarom babbel ik weinig. Ik zwerf rond, wandel, mijmer, teken, schrijf.... als er een begin is, een rode draad, kan ik beginnen met schrijven en tekenen.... tot dan sssssst. Geluidloze kus!
I am silently waiting..... a new writing whispers in my heart. Sometimes it arrives quickly, sometimes there is thorough waiting required. This is why I don't write a lot on my blogs. I wander, I daydream, I draw and write... when I find the beginning of a red thread I can start to write and draw.... Until then ssh. Soundless kiss!
Soms vraag ik me af waarom ik Biodanza docent ben geworden. Als kind in een gebroken gezin, nam ik de rol van trooster, susser, steuner en toeverlaat op me. De affectieve wonden die de leden van ons gezin hadden (en die gewoon heel veel mensen hebben) probeerde ik te koesteren en te helen. En nu is het mijn beroep geworden. Biodanza is een affectieve heropvoeding. Soms vraag ik me af of dat eigenlijk wel een goed idee is voor mij? Ben ik juist goed geworden in Biodanza vanwege mijn geschiedenis, of ben ik mijn oude overlevingsgedrag aan het perfectioneren? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik ga er eens een tijd op broeden en voelen wat heel diep waar is in mij.
The question is
Sometimes I wonder why I became a Biodanza teacher. As a child of a broken family, I took on me the role of the comforter, cherisher, supporter. I tried to heal the affective wounds that the ones of my family had (and almost everybody has some). And now, I made my profession out of this. Biodanza is an affective re-education. Sometimes I wonder if that is such a good idea for me? Did I became a good Biodanza teacher because of my history, or am I perfecting with this profession an old survival habit? I really honestly don't know. I am going to think and feel about this for a while. And hopefully find my deepest truth. SAS
Miranda van Keulen en Els Boom (Biodanzaschool Amsterdam) tipten me overeen gedicht "we have come to be danced". Hier twee linkjes naar een voordracht van dat gedicht. De eerste is wat zachter sensuele... die vind ik mooier. Poëzie komt bij mij beter binnen als het niet al te veel vuur heeft. En eentje van de auteur zelf... die veel vuur bevat. Misschien raakt die jou juist weer dieper. Hij is rauw. Ik ben nog aan het voelen wat ik ervan vind, hoe het me raakt. Maar misschien is dat juist geweldig, dat je niet direct weet wat iets je doet, maar dat het toch in je ronddanst.
Miramda van Keilen and Els Boon (Biodanzaschool of Amsterdam) told me about een poem "we have come to be danced" Here are two links to that wild poem about dancing. One presented with more lightnes, air and sensuality. Another (by the author herself) with a lot of fire and rawness. I am still feeling how it touches me. I do not know yet. But maybe that is exactly right, not knowing how you are affected by something... and letting it dance around inside anyway. Zachte versie / light version HERE
Vurige rauwe versie / Fire raw version HERE
We Have
Come to Be Danced
by Jewel Mathieson
We have
come to be danced
not the
pretty dance
not the
pretty pretty, pick me, pick me dance
but the
claw our way back into the belly
of the
sacred, sensual animal dance
the
unhinged, unplugged, cat is out of its box dance
the
holding the precious moment in the palms
of our
hands and feet dance
We have
come to be danced
not the
jiffy booby, shake your booty for him dance
but the
wring the sadness from our skin dance
the blow
the chip off our shoulder dance
the slap
the apology from our posture dance
We have
come to be danced
not the
monkey see, monkey do dance
one, two
dance like you
one two
three, dance like me dance
but the
grave robber, tomb stalker
tearing
scabs & scars open dance
the rub
the rhythm raw against our souls dance
WE have
come to be danced
not the
nice invisible, self conscious shuffle
but the
matted hair flying, voodoo mama
shaman
shakin’ ancient bones dance
the
strip us from our casings, return our wings
sharpen
our claws & tongues dance
the shed
dead cells and slip into
the
luminous skin of love dance
We have
come to be danced
not the
hold our breath and wallow in the shallow end of the floor dance
but the
meeting of the trinity: the body, breath & beat dance
the
shout hallelujah from the top of our thighs dance
“And those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music.” ― Friedrich Nietzsche
Home after the Biodanza congress, The films and pictures of the congress pop up here and there on facebook. I do understand that we all are enchanted by the beauty of the whole experience. But I don't understand why we share such sacred moments as the collective dance of the seed (Vivencia Helen) on internet. We made an appointment with each other not to film during vivencia's, and... not to share it here and there, but keep it for ourselves. I learned from (among others) Antonio Sarpe: don't do what is only good for you personal, but do what is good for the Biodanza Movement as a whole. What we all want is, to let this beautiful movement grow and flourish. I would love to have Biodanza grow in institutions, companies, hospitals, schools... All the post's on facebook do not help, really they don't. A Vivenvia is a Vivencia. A totally lived moment, not only mentally but physiologically, cenesthetically, visceral, emotional, spiritual. All that is lost, when you look at a picture or a YouTube film. We need to experience Vivencia and then integrate these experiences. You can do that in a lot of ways: Dance every week Do the Biodanza school Write poetry Paint your Vivencia Sing about it Dance some more Live your life integrated and Biocentric Tell about it Start your own groups and be inspired to inspire Go to the next congress too! There's more, there's more we can do... Please let's beautify the image of Biodanza. It is not just some lovely dancing. It is a very affective delicate Grail that needs protection, nourishment and containment.
Let's grow exponentional! Are you with me? We can only accomplish that, when we navigate on our collective interest, and are willing to let go of some personal interest's.
SAS
Reaction from: Marieke
Annink-Bouma 12 juli 12:55
I totally
agree with you. Although I also understand the personal wish of everybody who
would want to relive a vivencia... But you are so right. Biodanza can only be
shared from an integral point of view. When you tell about the biocentric
principle and the idea of love and affection, people understand the meaning.
But when I talk about the level of intimacy and transcendence shared, many
listeners get caught in their ideas of "happily blowing and tripping hippi
people". And that is not the key message of biodanza. (At least that is my
humble opinion.)
